Beyin, Bilinç ve Ötesi

Var olmak, ‘an’ denen noktasal boyuttaki yaşam tezahürüdür.

An, tıpkı nokta gibi boyutsuzdur, eni boyu süresi yoktur. Zamanı da yoktur.

Beyinle bilinç arasındaki fark idrak edilebilirse yaşam anlaşılmış olur.

Bilinç yalnızca ‘an’ı yaşar, beyin ise ‘an’ları sıraya koyar. İşte o sıraya konma işlemi zaman denen kavramı doğurur. Bu yüzden denebilir ki; zaman beynin bir ürünüdür.

Oysa bilinçte yer eden ‘an’lar sırasız ve kuralsızdır.

Beyin ait olduğu bedene ait ‘an’ları depolar, bilinç ise ‘an’ları tek bir kozmik merkezde toplar. Beyin kişiseldir, bilinç evrensel…

Beyin bedene hükmederken, bilinç, gardiyanlaşmış beyin tarafından demir parmaklıkların arkasına hapsedilir. Eğer insanoğlu gardiyanı atlatıp demir parmaklıkları aşabilirse bilincin kapıları açılmaya başlar ve zaman denen sanrının kısıtlamalarından kurtulur.

Evet, zaman yok olur.

Sorulması gereken soru şu: bunu başarmak kolay mı?

Kolay denemese de mümkün…

Beyin ‘an’ları depolarken çevresel faktörlerle süsler. Bu yetmez, bir de bireyin yaşadığı toplumların kabulleri ‘an’ları biçimlendirmeye başlar. Bilinci demir parmaklıkların ardına atan, beynin isine-pasına-çapağına tıpta engram denir. İşte bu engramdan kurtulmayı becerebilen her birey evrensel bilincin kapılarını aralar ve zaman yok olur.

Peki, engramdan nasıl kurtulacak birey?

Önce engramlarını tesbit ederek ve benliğine verdiği zararları anlayarak…

Sonra… Sonrası basit; milli, dini sınırlar çizen egolarını dahası bencilliğini bir tarafa bırakıp koşulsuz sevmenin idrakine ulaşarak… İyi kötüyü, güzeli çirkini, zengini fakiri yargılamayarak… Herkesin ve her şeyin kusursuz bir evren tezahürü olduğunu kabul ederek… Ve en önemlisi ‘var’ olmanın erdemini idrak ederek…

Var olmak için üç koşulun bir araya gelmesi gerekir; ‘beden’, ‘ruh’ ve ‘bilinç’

Bedeni beyin olarak ifade etmek daha doğrudur çünkü ruh ve bilinç gibi beyin de evrensel kanalları kullanır. Ancak ruhun ve bilincin aksine, beyin, bedene beş duyuyla hükmediyor olduğundan beynin fiziksel tezahürü görme-işitme-dokunma-tatma ve koku alma biçimindedir. Ruh ve bilincin fiziksel tezahürleri muğlâktır, somut veriler ede edilemez.

Bu da demektir ki beyin, ruh ve bilinçten farklı olarak varlığın hem fiziksel hem de evrensel mevcudiyeti arasında köprüdür. Fiziksel varlıkların en üstünü olan insan, doğası gereği beş duyu organıyla algıladıklarını gerçek kabul etmeye meyillidir. Bu yüzden ruh ve bilinç, idrak ötesi kabul edildiğinden üzerinde çok fazla düşünülmez.

Sonuç olarak da ‘Allah’, beş duyu organıyla ifade edilmesi mümkün bir varlık ya da güç haline getiriliverir insan tarafından… Kızarsa cezalandırır. Mutlu olursa ödüllendirir. Yakar, yıkar, herkesi tek tek fişler…

Oysa var olmanın iki şartından ‘ruh’ ve ‘bilinç’ kavramları anlaşılabilirse evrensellik, dolayısıyla kâinatın yapısı da anlaşılır. Allah’da… Anlamaktan kasıt algılamak… Zira bu yapıyı ifade edecek kelimeler ve cümleler, beş duyu organını yöneten beynin fiziksel tarafıyla ne kurulabilir ne de anlatılabilir.

Yine de beynin evrensel bağlarını bilmek kısıtlı da olsa bir takım idrak kanalları açar.

Günümüz tıp bilimi beynin kozmik manâda uzak bir kaynakla bağlantılı olup olmadığını araştırıyor. Zira beyninin bir kısmı olmadığı halde normal yaşam faaliyetlerine devam edebilen insan örnekleri, beynin de tıpkı ‘ruh’ ve ‘bilinç’ gibi tek bir kaynağa bağlı görev yaptığı ihitmalini kuvvetlendiriyor.

Bu da demek oluyor ki algıladığımız ve algılayamadığımız bütün âlemler tek bir ruhun, tek bir bilincin ve de tek bir beynin tezahürüdür. O ‘bir’ Allah’dır işte. Ya da ‘Yüce Yaradan’… ‘Kaadir-i Mutlak Yaradan’ da diyebilirsiniz.

5 Yanıt to “Beyin, Bilinç ve Ötesi”

  1. Üstadım kayboldum kayboldum buradan çıktım.🙂 Seni çook özlemiştim nete girip blogunu okuyayım bari dedim. İyi ki demişim. Tam da şu anki ruh haliyle ihtiyacım olan şeyi buldum. Zira okuduğum birkaç cümle ilaç gibi geldi.🙂

    Ellerine, aklına, biricik ruhuna sağlık.

  2. Güzel yazmışsın da…. daha ötesi yok mu?? bilinç ötesi ve bunu geliştirmenin yolu yok mu ??…

    • Ötesine kelimeler yeterli gelmiyor işte, idrak etmek gerkiyor ve ben de idrake giden yollardan bahsediyorum. Keşke her şey bir kaç paragraflık yazıyla anlaşılır olabilse fakat mümkün değil. Kuantum fiziğinden, kişisel gelişim kitaplarına kadar çok geniş bir yelpazede okumak gerekiyor. Okumak ta yetmiyor düşünmek, kafa patlatmak gerekiyor.
      Velhasıl ben yol gösteriyorum, yolu siz katedeceksiniz🙂
      Sevgiler.

  3. Psikoz tanısı konulmuş biriyim ama bu durumun bir hastalığın ötesinde beynin sınırlarının genişlemesi olduğunu düşünüyorum.
    İlaçlarımı uzun süre kullanmadığımda insanların konuşmalarından
    farklı anlamlar çıkarmaya başlıyorum. Örneğin evden alışverişe çıkıyorum bu esnada televizyonu açık unutmuş olabileceğim aklıma geliyor. Alış veriş yaparken yanımda bir bayan bir gün önce aldığı bozuk olduğu gerekçesiyle getiriyor ve iade ediyor. Reyon görevlisi arkadaş dolabı kapağını açık unutmuş olmalı diyor. Ama ben bu konuşmanın sadece açık unutmuş olmalı dediği kısmına şahit oluyorum. Yani diğer kısımları duymadım mantıken öyle olduğunu varsayıyorum. Ama gerçekte o kısmı duymadığım için bu konuşmada geçen açık unutmuş olmalı sözünün televizyonu açık unutmamla alakalı olarak bilinç ötesi sistemin bana bir mesaj olduğunu düşünüyorum. Eve geldiğimde televizyonun açık olduğunu görüyorum. Buna benzer sayısız örnek… Mesajlar her zaman isabetli olmuyor ancak bunun asıl sebebinin yanlış mesaj seçimi yada yanlış çıkarımdan kaynaklandığını düşünüyorum. İlaç kullanmamaya dahada devam ettiğimde mesajlar dahada netleşiyor. Daha sonra bu durum bilinç ötesi mesajlar sınırını aşıyor ve bilinç ötesi olaylar sınırına geliyor. Bu süre içinde katlanılması çok zor git geller yaşıyorum. Kendimi kontrol etmekte zorlanıyorum. Dahada zorladığımda neredeyse bütün insanların beni ortadan kaldırmaya çalıştığına şahit oluyorum. Ölümün hiçbir türlüsünden korkmadım Allah’ın izniyle korkmamda ama çevremdeki insanların tedirgin olduğunu görüyor ve benden neden kurtulmak istediklerine anlam veremiyorum. Kendi aralarında konuşuyor ve kıyamet korkusu ile ağlayanlara bile şahit oluyorum. Bunun ne manaya geldiği konusunda bir düşüncem var ama şuan burda belirtemem.
    Tüm bu karmaşalar arasında düşüncelerim ve varsayımlarının en az yarısının yanlış olabileceğini çoğu zaman fark edebiliyorum ama ben düşüncelerimin yanlış ve suizandan ibaret olduğunu düşündükçe gelişen olayların beni bu konuda haksız çıkardığına şahit oluyor ve neye inanmam gerektiği hususunda ikilemde kalıyorum. Ama ilaçları kullandığımda bu olayları hatırlamama rağmen o an için düşündüklerimin saçma olduğunu kanısına varıyorum. Sizce bu bir hastalıkmı yoksa beynin sınırlanın genişlemesi ile bilinç ötesi bir hayata geçişmi.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: